Dobór materiałów na nakrętki pracujące w przepompowni ścieków.
Do naszego laboratorium wielokrotnie trafiają elementy pracujące w warunkach korozyjnych. Niestety przemysł w 95% przypadków, wykonując elementy do zastosowania w warunkach narażenia na silna korozję, opiera się na standardowych
i przede wszystkim dostępnych rozwiązaniach. Natomiast standard nie oznacza rozwiązania szybszego, a przede wszystkim tańszego.
Gdy bowiem weźmie się pod uwagę i dobrze policzy koszty związane z awariami, obsługą i częstą wymianą, okazuje się, że nawet zakup droższego materiału i indywidualne wykonanie elementów, zwiększające koszty o 40, a nawet 100% blednie
w przypadku uzyskania 10-krotnego wydłużenia bezawaryjnej pracy.
Celem projektu było dobranie trzech zamienny materiałów, które na podstawie naszej wiedzy zapewniałby znacznie mniejszą szybkość korozji
w ściekach, a następnie wykazanie w rzeczywistym teście ich odporności korozyjnej. Przed doborem nowych materiałów wykonano badania makroskopowe, obserwacje mikroskopowe
oraz analizę i mikroanalizę składu chemicznego metodą EDS/EDX elementów standardowych
po około 1,5 roku eksploatacji. Następnie,
po identyfikacji mechanizmu korozji zaproponowano trzy nowe materiały, z których wykonano testowe pary skręcane i poddano je eksploatacji ściekach.
Po teście trwającym kilkanaście miesięcy ponownie przeprowadzono badania laboratoryjne, co pozwoliło ocenić stopień degradacji i powiązać uszkodzenia
z mikrostrukturą materiałów. We wszystkich badanych nakrętkach stwierdziliśmy korozję selektywną, jednak jej głębokość była wyraźnie różna. Badania wykazały, że znaczenie miał nie tylko gatunek materiału, lecz także jego mikrostruktura, związana
ze sposobem wytwarzania. Obecność różnych
faz sprzyjała rozwojowi korozji selektywnej. Dlatego bardzo istotne jest, aby zastosować materiał
nie opierając się jedynie na certyfikacje, który
nie identyfikuje mikrostruktury, ale na właściwie wytworzonym i skontrolowanym materiale.